دهکده مدیران راه سوم

به نام آرام دلها

داشتم به سروده ای ایران ای مرز پرگهر گوش می دادم ، حالا انگار این قطعه ، قطره قطره در جانت مینشیند وذره ذره ، در رگانت جاری میشود. تا از پشت گوشی برخیزی و بایستی و به قداست نام وطن قامت ببندی و با هموطنانت در هر کجای دنیا به هر رنگ و نشانی که هستند در ابراز این عشق در فریاد این درد و درمان مشترک همصدا شوی.

چیست این عشق به وطن که حتی خون به دلت هم باشد باز نامش که می آید تمام وجودت میلرزد و وقتی خاکش میلرزد ، رعشه بر جانت می اندازد.

با تمام ناکامی ها و نامرادی هایی که این خاک به خود دیده ، اما هنوز دوست داشتن وطن ، یک عاشقانه ناتمام است.

میتوان به عشقش سینه چاک کرد و با هزاران زخم بر تن و صد خنجر در گلو ، حنجره را به نامش گره زد و صدایش کرد. ایران سرای امید هم نباشد در عشق به آن، تردید و تَرَک نمی اندازد. هنوز هم نام ایران ، دلها را به هم گره میزند.

شاید برخی بگویند این از کم عقلی است ، اما عشق به این مرز پرگُهر،

بیماری نادری است که عقل نمیشناسد

آری عشق چشم را کور میکند ،

ما اما عاشق چشمش شدیم نه عقل بود و نه دلی

چیزی نمیدانیم از این دیوانگی و عاقلی

نام ایران انگار اشکیست که دم مشک ماست.

به هر رنجی جان میگیرد و به هر دردی، جاری میشود.

متبرک باد نامت ای وطن

ای ایران

ایران خسته ما

شکوهت پا برجا