دهکده مدیران راه سوم

به نام آرام دلها

بی هیچ تردیدی میتوان گفت همه ی ما

چه مختلف باشیم چه اختلاف داشته باشیم ، در یک چیز مشترکیم.

خسته ایم ،

اگر به سیاق مورخان ، بخواهم بگویم

ما سلسله ی خستگیانیم .

دوام آوردن و ادامه دادن ، وقتی تنها گزینه باشد ، گَزنده تر میشود .

تاب آوری ، تاوان بُغرنجی ست وقتی چاره ای جز

تاب آوردن نیست .

یکی از زندگی خودش خسته میشود و یکی

از خودِ زندگی .

وای از این دومی که طاقتش طاق میشود و داغش ، دِق .

مهم نیست نام عصر جدید را در جهان ، چه گذاشته اند ،

عصر دیجیتال هم که باشد ، جان که به إستیصال برسد ،

هر عصری جز حَصری بیش ، نیست :

حصار تلخ تکرارهای مُکدر .

از های و هوی کوچه و بازار ،

خسته ایم .

خسته سوی خانه ، تَن خسته را می کشیم .

و در این حصارِ دل آزار ، با خویش در ستیزیم و از دوست نَما ، در گریز .

با این حال ، خیال اگر نبود خراشِ این جانِ خسته را ، بر دوش چه می گذاشتیم ؟

نباید دست از خیال کشید .

شاید بعدها که از ما پرسیدند چطور دوام آورید ؟

بگویم خیال می بافتیم .

و تو تمامِ خیالِ من به نجاتی .

از تو دست نمی‌کشم .